Nazim Yasamal
nazim.yasamal@box.az

Şərif Ağayar ağ elədi

Ədəbi mühitin son hadisələrindən biri gənc yazıçı Şərif Ağayarın AYO-dan çıxıb AYB-yə keçməsi oldu. Bu hadisə elə səs-küy doğurdu ki, heç Əkrəm Əylisli Əylisdən Bakıya gələndə belə səs-küy qoparmamışdı. Hamı Şərif Ağayarı satqınçılıqda günahlandırdı, Natiq Güləhmədli çox kəskin bir məqalə ilə çıxış etdi, bunları yazdı: “Şərif 20 min, 40 min də işarəlik səbəb yaza bilər. Ancaq onu heç kim oxumayacaq. O, bütün Azərbaycanın itgisidir. Yırtıcı mahiyyətli Azərbaycan hakimiyyəti bir gənci də məhv etdi. Onun parlaq gələcəyinə ləkə vurdu. Lənətə gəlsin görüm o vəzifəni, kreslonu Şərif 5 ay öncə Mədəniyyət Nazirliyində dövlət qulluğuna girmişdi. Kreslonun onu bu cür dəyişəcəyini şair İntiqam İntişdən başqa heç birimiz gözləmirdik.” Sanki Şərif ermənilərin tərəfinə keçmişdi, qərəzli və kəskin ittihamlar o dərəcəyə çatmışdı ki, yazıq Şərif yeni il bayramının qara gəldiyini etiraf etməli oldu. Onun intihar edəcəyini gözləyənlər də var idi. Lakin Şərif AYO-çu dostlarının düşündüyü qədər də sadəlöv deyildi. Özünün cavab mesajlarında bunları deyirdi ki, yaxşı əsərlər yazmaq lazımdır, kimin hansı təşkilatda olması boş şeydir. Əsərlərə gələndə isə, hələlik Şərif gənclər arasında ən güclü nasir hesab edilir, 10-a yaxın hekayənin müəllifidir. Şair kimi uğur qazana bilməsə də (Şərifin “Səhra yuxuları” adlı şeirlər kitabı 2004-cü ildə nəşr olunub), Qarabağ mövzusunda yazdığı güclü hekayələri ilə məşhurlaşmağı bacarıb. AYO sədri Rasim Qaracanın yazdığına görə Şərifin nasir kimi formalaşmasında və ad qazanmasında AYO-nun rolu olub: “AYO üzvlərindən ilk dəfə Elxan Zal bu cürə xəlvəti AYB-yə tərəf sızıb, təsadüfən cibində AYB-nin biletini görən olmasa kimsə bundan xəbər tutmayacaqdı. Daha sonra Murad Köhnəqala qəflətən qəzetə müsahibə verərək AYO sıralarını tərk edib, yenə də dostlara bu haqda bir şey söyləmədən. Eyni hərəkəti Günel Mövlud təkrar edib - heç kəsin gözləmədiyi halda Xural qəzetinə müsahəbəsində artıq AYO-da olmadığını açıqlayıb. Açıq demək lazımdır: Şərif də daxil olmaqla, bu insanlar AYO sıralarında ad qazanıb sonra bu dost yuvasına tüpürüblər. Çünki, yalnız təşkilatlanma və aktiv fəaliyyət sayəsində adlar seçilməyə və güclənməyə başladı.” Guya AYO olmasaydı Şərif yazıçı kimi tanınmayacaqdı, AYB də onu öz tərəfinə çəkmək istəməyəcəkdi. Soruşan lazımdır, AYO belə sağlam təşkilatdırdsa yazıçılar onun sıralarını niyə tərk edirlər? Əksinə, AYB-də Şərifi gözdən salmaq istəyən qüvvələr də var. İstedadlı tənqidçi Əsəd Cahangir Şərifin qiymətini belə verib: “Eyni özündənrazılıq problemini Ş.Ağayarın adı postmodernist, özü realist olan "Kərpickəsən kişinin dastanı" novellasına da aid etmək olar. Doğrudanmı, otuz yaşını keçmiş bir adamın bəzən cümlələri belə yerində olmayan, birqatlı realist təfəkkürə əsaslanan alababat bir novella yazması onun mətbuatda özündən bu dərəcədə razı bəyanat verməsinə haqq qazandırır: özümü yaşıdlarım arasında ən güclü potensiala malik nasir sayıram. Şərif, gülürsən? Gülmə! Unutma ki, sadəcə realist-psixolji düşüncə çağdaş oxucuya artıq vız gəlir.” Sitatın sonu. Gördüyünüz kimi, Şərifi AYO-da yazıçı sayırlar, özü də postmodernistindən, ancaq AYB-yə onun yaradıcılığı vız gəlir. Sual yaranır, elə isə Şərif AYB-yə niyə keçib? Ehtimallardan biri belədir ki, Əsəd Cahangir AYO ilə, konkret olaraq Rasim Qaraca ilə gizli razılığa gəlib, AYB-ni içəridən parçalamaqla məşğuldur, buna görə də bu təşkilata yenicə girmiş Şərifi “vurur”. Anara sədaqətli qüvvələrin (Səlim Babullaoğlu, Elçin Hüseynbəyli) buna görə Əsədlə araları yoxdur. Şərifin AYB-yə keçməsi hadisəsinə ən obyektiv qiyməti isə Elmin Həsənli verib: “Mən hesab edirəm ki, Şərifi bu qədər ittiham etməyin yeri yoxdur.Bu adam yataqxanada yaşayır e. İki uşağı var. Ömür keçir. Neyləməlidir? İdeya uğrunda öz həyatını üstəgəl uşaqlarıvın həyatını məhv etmək?” Doğru sözə nə deyəsən. Son günlər Şərifi başqa bir AYO-çu ilə, Elçin Səlcuqla görüblər.

"Uc noqte" qezeti