Həmid Herisçinin "NeoSOVET şeirləri silsiləsi"ndən

SEHİRLİ XALAT

Mənə heç nə mane olmur,
gözümə düşən saçımdan başqa

Qorxunu çoxdan qırxmışam üzümdən

Yapışaram ikiəlli qoca ağacların
şah budaqlarından,
Bədənimi-kəfənimi! – özümdən də
yuxarılara qaldıraram!

Sonra qoşa təpik ataram
bütün «BP»lərin, «Azpetrollar»ın sinəsinə,
Gedin deyin
meyidlərinizin gələcək cangüdənlərinə
indidən gedib özlərinə təzə iş yeri
axtarsınlar…

İtilin gözümdən,
Əksinqilabçılar!

Bu gecə mən
divara düşən kölgəmlə
lap az,
ölkəmlə
lap çox birləşmək istərdim ,

Ən çətin gündə bircə arzum var-
- Leninin mavzoleyinə söykənim!

Güllələyim
Rəhbərin gözü qarşısında
Təhsil nazirimizi,
«Azərsu» səhmdar cəmiyyətinin rəisini,
Məni, səni- hər ikimizi!

Boynuma alıram-
bütün məsuliyyətsizliyimi!

Bəsdir, yetər
qara diktafonlarınızı
cıqqılı tabutunuz kimi
əlinizdə, cibinizdə
gəzdirdiyiniz,
Ölsəz də
onlardan haqq səsini eşitməyəcəksiniz!
Bezdirib məni
bütün siyasi şərhləriniz.

İndidən görürəm:
Necə ermənilər Bakıya ayaq basır,
İndidən görürəm:
necə bir erməni zabiti sinəsinə xaç vurub,
erməni pulunu
Təzəpirin nəzir qutusuna atır!

Lenini oxuyun, Lenini!
Artırın təkərlərinizin
heçə enmiş təzyiqini,
Çağırın iclaslarınıza
göydəki ulduzların
bütün siyasi rəhbərliyini,
Qoltuğumuzun altında keçirək
bütün toy məclislərini!
Qurtarın bu hind filmini…

Kommunizmin əbədi məşəlindən
siqaret yandırmağın
vaxtı çatdı….
neçə saatdı
küçədəki qırmızı taksi bizi gözləyir,
içindəki gözəl qızın isti nəfəsi
pəncərələrimizi tərlədir.
İstərsən, qoşulma bizə,
Sizin qadınlar çoxdan
bizimlədir!

Mənə heç nə mane olmur,
gözümə düşən saçımdan başqa.
Lenindir, Lenindir
çiynində sehirli xalat
hamıdan yuxarıda ….

«Sovet pasportunun son günü»

Mən qurd kimi
gəmirərdim
bürokratizmi.

Bezdirib, lay divarlara dırmaşdırardım
milli mənəvi dəyərlərimizin
tərtəmiz ev pişiyini!

Pozardım, ayırardım
köklə şəkilçinin
üzvi əlaqəsini…
Vızqırtsın cəhənnəmə
hər hansı kağız,
Dalınca qara daş!
Ancaq mən bunu…
Bakı. Polis idarəsinin önü.
Cümə günü.
Günəş bayaqdan elə hey başımıza qusur
öz sarı, zəhərli ödünü!
Köhnə sovet pasportunu
təhvil verir ora
hamı,
Mən də polisə təqdim edirəm
öz qızıl kitabçamı.
Baxıram sıradakılara –
- hamının içində, əlində
bir aftafa göz yaşı var,
Növbə irəlilədikcə
ayaqlarda oduntək yarılır
son addımlar…
Yadıma düşür
Stalinqraddakı əsir almanlar
Qar çatışmır bircə burda,
ağappaq qar

Yüksək rütbəli zabitin gəlişi
növbədəkiləri azca həyəcanlandırdı.
Kimsə saqqızını ağzından çıxartdı…
Amma!
Tale yandı halıma!
Şair Elnur Astanbəyli
göz vurdu jandarma!
Tez əl atdım cibimdəki
təzə azərbaycan manatlarıma…

Ax, necə ləzzətlə
bu jandarma zümrəsi
bizi qamçılayar,
boğardı –
- çünki,
əllərimizdə
çəkicli-oraqlı
Sovet pasportu vardı…


Sərin külək də satdı bizi,
Növbədə duranların saçlarını
bəyənmədi…
Siftə
zibillikdə eşələndi,
sonda tənha söyüdlə sevişdi…
Bu xəyanətdənmi
qırmızı kitabçam jandarmların
əlinə keçdi?

Sükut yarandı
saitsiz, samitsiz…
hecasız, qafiyəsiz…
Neynirsiz?! Neynirsiz?!


Nəsə demək istədim,
ancaq demədim,
Hamını lal görüb
tək özümlə söhbətləşdim,
Yerə atılmış qırmızı keçici bayraq üstə
Həm ölmək,
həm dirilmək istədim…

Mən qurd kimi gəmirərdim
bürokratizmi,
Mandatlara qarşı yoxdur hörmətim…
Vızqırtsın cəhənnəmə
hər hansı kağız,
Dalınca qara daş!
Sağ ol qırmızı pasportum,
Sağ ol,
əziz
sevimli
yoldaş…