Fərhad Amur

Çiləsi

rənglərə boyandıqca itirdim

ağlımdı yayda aşan istilər
ovuclarımda gözlərinə baxmaq
boyumdu

sular aralamışdım
detalları yüklü rəng

göldəydi əllərim qolum
tutammadığın qurbağa
sürüşürdü çəkilən
dodaqlar arasından
ay

yaşamaq sorğulana bilən
döşlər şişirilə bilənmiş

oturmuş
yağmur idi
gövdəmi kəsmiş
durmuşdum
əl yardımıyla kənardım
və nəfəsim
məsafələrərim
bir-birindən homogen

nə çox sivrilsə də
su səfərə
sınırlıydı
duyurdum
yaxında qulaqlarım
uzun duymaq qısaldırdı
ağzım
müsafir yerlilərə sahibsiz nüfuz
fəsil ancaq təknələrdi
bu ilki

geydiyim tək səndin sənin sinfindi
çabuk
ağlıma yağmış
bir yağmura
bulaşmışdım
cığırıma ciyərim yetmirdi

iki tərəfə də əyilmişdi
ot çiçək böcək sən və
göz maviləridir
eyni zaman altında

dünyanı məndillə gəzsən

sevgilililər qədər uzaqlıq yoxdu
olumsuz bir yerlərə qaçıb getmək
sulardı

yuvam kəsik-kəsik nəfəs öskürək

dirilirdim
sığmırdın ağzıma
ondan boğulurdum

ayıldığımda
bir bitkiydim

tutkuydum adına
gözəldin

havada və suda

gitar çalanların
barmaqlarında
dırnaqlar necə də
bir-birinə bənzəmir

tüpür ortaya ki

sevgilər də belədir
bir-birinə bənzəmir

hər kəs özünü sevir
ölməksə gözəl dərsdir
ama səssizdir

külək suyu sovurdu
gitar çalanların
barmaqlarından
dırnaqları soyuldu

intihar

tək yumurta ekizləri
iki qığılıcım
atəş açıldı”nı göstərir

bircə qapı var həyata qapı
hara başını çevirsən
hər kəs əl çalır